تجربه = شکست

آدم ها خیلی دلشون نمیخواد اشتباه کنن. ترجیح میدن کاری رو نکنن تا اینکه اشتباه کنن توش. اشتباه کردن تو دل خودش یه بار منفی داره که برای خیلی ها خوش آیند نیست. اینها یه قسمتیش برمیگرده به غرور. غروری که فرد نسبت به سمت یا پیشینش داره و دوست نداره الکی این رو خدشه دار کنه. 

اشتباه کردن رو اگر با همون مفهوم کلمش رو بچرخونیم و بکنیم "تجربه کردن" اونوقت خیلی چیزا تغییر میکنه. اون وقت میبینیم هیچ موفقیتی بدون تجربه کردن های مکرر نبوده. اونوقته که می فهمیم که پیشینه چند ساله که به خاطرش غرور داریم و نمیخوایم ضایع بشه در اصل شکست هایی بوده که سالها خوردیم و چیز یاد گرفتیم. تجربیات ما مجموعه شکست های ماست. اون غرور رو راحت میشه شکوند. اگر ما اینی هستیم که الان می بینی به خاطر اینه که سالها اشتباه کردیم و ازش درس گرفتیم و الان دیگه اون اشتباهات رو تکرار نمیکنیم. تعجب آوره اگر بخواهیم به این پروسه خاتمه بدیم و انتظار داشته باشیم هر روز بهتر بشیم. 

ما هر روز وقتی بهتر میشیم که بدونیم کامل نیستیم و باید تجربه کسب کنیم.  تجربه = شکست. 

شکست در ذاتش هیچ بدی نداره. پلکانیست به سوی موفقیت. کسانی پیروز خواهند بود که این پله ها رو طی کنن.

برگرفته از کتاب هویجت رو قورت بده، نوشته ناصر